2.1. Czasoprzestrzeń
Wszechświat ma cztery wymiary (trzy przestrzenne i jeden czasowy), które nie mają ani początku, ani końca. Statystycznie jest wobec nich izotropowy. Składa się z próżni i materii. Materia wypełnia próżnię - w wielkich skalach - równomiernie (czasoprzestrzeń jest euklidesowa) i występuje w różnych formach, których suma ruchu jest równa zeru.Tylko lokalnie - za sprawą grawitacji - dochodzi do zmian gęstości materii, ponieważ przechodzi ona w różne formy istnienia w permanentnie powtarzających się cyklach statystycznie zamkniętych.
2.2. Termodynamika
Wszechświat statystycznie jest w stanie równowagi termodynamicznej dzięki istnieniu - w sensie termodynamicznym - dwóch podukładów termicznych. Są od siebie izolowane jednokierunkową izolacją adiabatyczną (próżniowo-grawitacyjną) i permanentnie, fragmentarycznie przechodzą w siebie nawzajem, dzięki czemu następuje odtwarzanie energii uporządkowanych z energii cieplnej (czyli odwrócenie procesu dyssypacji energii).
2.3. Czarne dziury
1. Nierotującą czarną dziurę, a więc - zgodnie z rozwiązaniami równań ogólnej teorii względności przez Roy'a Kerr'a [4] - sferyczną ( SCHEMAT 1), stanowią:
- sferyczna materia o masie przynajmniej tej wielkości, aby ta czarna dziura mogła powstać (tj. większej od masy Chandrasekhara);
- przestrzeń pomiędzy tą materią a horyzontem zdarzeń włącznie (znajdującym się w odległości promienia Schwarzschilda poprowadzonego z centrum tej materii), która jest próżnią i stanowi jednokierunkową izolacją adiabatyczną.
SCHEMAT 1. Schemat budowy sferycznej czarnej dziury – przekrój.
m – masa materii czarnej dziury (masa większa od masy Chandrasekhara)
H – horyzont zdarzeń czarnej dziury
r – promień materii czarnej dziury
R – promień Schwarzschilda dla materii o masie m
I – jednokierunkowa izolacja adiabatyczna (próżniowo-grawitacyjna)
2. Kiedy materia czarnej dziury rotuje, to - zgodnie z rozwiązaniami Kerr'a [4] - wybrzusza się w płaszczyźnie równikowej. Każda rotująca materia zapadająca się w czarnej dziurze, jeżeli nie otrzyma odpowiednio dużej ilości energii w odpowiednio krótkim czasie, kończy w stanie idealnie sferycznym (nie rotuje).
3. Materia supermasywnej, sferycznej czarnej dziury przejmuje z otoczenia energię (i masę). Kiedy stosunek energii do masy będzie odpowiednio duży, materia w formie materii przedgwiazdowej Ambarcumiana przekracza horyzont zdarzeń (na skutek ogrzewania objętość materii zwiększała się) i zaczynają przebiegać ponad nim reakcje termojądrowe. Nazwijmy ten proces wybuchem czarnej dziury. Na skutek ubytku materii w czarnej dziurze, zmniejsza się jej promień Schwarzschilda co jeszcze bardziej zwiększa ilość masy nad horyzontem zdarzeń. Stosunek energii do masy pod horyzontem zdarzeń zmniejsza się, przez co pozostała pod nim materia zaczyna się zapadać i oddziela się od tej ponad horyzontem zdarzeń. Powstaje wtórna czarna dziura, w której materia zapadając się coraz szybciej wiruje. Otrzymuje ogromne ilości energii z reakcji termojądrowych przebiegających ponad horyzontem zdarzeń. Rośnie temperatura. Materia znów zwiększa swoją objętość (rośnie stosunek energii do masy). Spłaszczona na skutek wirowania przekracza horyzont zdarzeń - tym razem w płaszczyźnie równikowej.
4. Materia jeszcze rotująca w masywnej czarnej dziurze, kiedy otrzyma odpowiednio dużo energii w krótkim czasie (od wybuchającej w pobliżu sferycznej czarnej dziury) zwiększa objętość i szybkość rotacji. Materia przekracza horyzont zdarzeń tylko w płaszczyźnie równikowej.
5. Nierotująca materia mniejszej czarnej dziury, gdy otrzyma dużo energii w krótkim czasie, przekracza horyzont zdarzeń we wszystkich kierunkach.
6. Rotująca materia mniejszej czarnej dziury - po otrzymaniu dużej ilości energii - również przekracza horyzont zdarzeń we wszystkich kierunkach, lecz najwięcej materii wydobywa się w płaszczyźnie rotacji.
Czy nie dojdzie jednak do zapadania się nieskończenie dużej ilości materii w jakimś punkcie czasoprzestrzeni, gdyż stosunek energii do masy nie będzie wzrastał? W Modelu nie dojdzie do takiej sytuacji. Emisja energii cieplnej w postaci fal elektromagnetycznych nieodłącznie związana jest w czasoprzestrzeni z materią. Materia rozłożona jest we Wszechświecie równomiernie, zatem energia również. Szybkość przemieszczania się materii zawsze jest mniejsza od prędkości przemieszczania się energii. Ponadto materia zapada się do pobliskich punktów czasoprzestrzeni za sprawą grawitacji. Zatem energia cieplna musi zwiększać się w czarnej dziurze szybciej niż masa.
Uogólniając, wybuchają czarne dziury różnej wielkości (od supermasywnych po małe), lecz proces wygląda inaczej - zależy od:
- rotacji albo jej braku;
- ilości otrzymanej energii na jednostkę masy w określonym czasie;
- masy.
Zakładam, że hipoteza Stephena Hawkinga o promieniowaniu czarnych dziur jest fałszywe.